ΑΝΤΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑΤΟΣ

Και αφού τελείωσαν οι πανελλαδικές, τι; Μετά από έξι χρόνια σχολείου, φροντιστηρίων και άπειρου χαμένου χρόνου κατάφερες να μπεις στο πανεπιστήμιο. Πέρασες ένα  μαραθώνιο παπαγαλίας, στείρας γνώσης και ανταγωνισμού. Ένα χρόνο που σου διδάσκει ότι ο διπλανός είναι ο αντίπαλος σου, και οφείλεις να τον ξεπεράσεις προκειμένου να ακολουθήσεις την επιστήμη που θέλεις. Είναι όμως το πανεπιστήμιο έτσι όπως το θέλεις; Ενώ οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι το πανεπιστήμιο και το πτυχίο θα μας εξασφαλίσουν μια καλή θέση στην αγορά εργασίας  για μια αξιοπρεπή ζωή, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.


Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ…

Στον τομέα της εκπαίδευσης οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων επιχειρούν να εφαρμόσουν την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση έτσι όπως επιτάσσεται απ' την Ε.Ε. και τη συνθήκη της Μπολόνια. Η αναδιάρθρωση αυτή έχει σκοπό την συμμόρφωση του πανεπιστημίου στις ανάγκες της αγοράς και την διαπλοκή με ιδιώτες και ως συνέπεια την υποβάθμιση της ποιότητας των σπουδών και την μετακύλιση του κόστους της εκπαίδευσης στους φοιτητές. Αυτό από μόνο του καταλύει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας και οδηγεί στην εξ ολοκλήρου επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου. Θα παρατηρήσεις και εσύ ότι οι φοιτητικές παροχές (σίτιση, στέγαση, συγγράματα) έχουν μειωθεί δραματικά καθώς και ότι έχει απομείνει έχει δοθεί ως βορά στα χέρια ιδιωτών. Επιπλέον ενώ το κράτος κάθε χρόνο μειώνει τον προϋπολογισμό για την παιδεία παράλληλα βρίσκει τρόπους για να ‘‘κόβει’’ λεφτά από το πανεπιστήμιο (απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, καθηγητών). Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί η έλλειψη σίτισης και στέγασης είναι μια από τις αιτίες που πολλοί φοιτητές δεν μπορούν να αρχίσουν τις σπουδές τους καθώς και η ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου καθιστά δύσκολο να τις τελειώσουν.
Πιο συγκεκριμένα, μετά τη συγχώνευση του Εφαρμοσμένου Μαθηματικού με το Μαθηματικό και την αλλαγή του οδηγού σπουδών οι ρυθμοί φοίτησης έχουν εντατικοποιηθεί. Πλέον η δήλωση των μαθημάτων σε κάθε εξάμηνο δεν είναι στη διάθεση του κάθε φοιτητή, καθώς όλα τα υποχρεωτικά μαθήματα (15 και πάνω μαθήματα) ‘μπαίνουν’ υποχρεωτικά στη δήλωση. Σε συνδυασμό με το μειωμένο πλέον όριο όσον αφορά το πλήθος των μαθημάτων που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς, αλλά και το μέγιστο όριο φοίτησης (ν+2), ο ρυθμός σπουδών γίνεται εξοντωτικός. Ακόμη, μετά τη συγχώνευση έχουν δημιουργηθεί υπερμεγέθη τμήματα που ανατίθενται σε 1 με 2 καθηγητές με ότι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα των παρακολουθήσεων.


ΣΗΜΕΡΑ ΓΡΑΦΕΣΑΙ-ΑΥΡΙΟ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣΑΙ

Σαν να μην έφταναν όλα τα προηγούμενα στις 10/8/2014 το υπουργείο παιδείας μέσα από ανακοίνωσή του προαναγγέλλει τη διαγραφή των «λιμναζόντων» όπως λέει φοιτητών. Οι διαγραφές αυτές θα έρθουν να γίνουν βάση νόμων που έχουν ψηφιστεί το 2007 και το 2011 όπως τονίζει για να καλλιεργήσει εκείνον τον κοινωνικό αυτοματισμό που τόσο πολύ χρειάζεται και ο όποιος κινείται στη λογική του ότι όποιος ήθελε μπορούσε να έχει τελειώσει όλα αυτά τα χρόνια. Το ευτελές επιχείρημα για να πραγματοποιηθούν οι διαγραφές είναι το κόστος των μεγαλοετών φοιτητών στο πανεπιστήμιο. Αυτό βέβαια κάθε άλλο παρά αλήθεια είναι καθώς οι μεγαλοετείς φοιτητές δεν έχουν φοιτητικές παροχές και το μόνο που κοστίζουν είναι μια κόλλα αναφοράς στις εξεταστικές. Αυτή η λογική βέβαια δεν είναι σωστή καθώς χρειαζόμαστε ένα πανεπιστήμιο βασισμένο στις ανάγκες όλων των φοιτητών, μεγαλοετών και μη.  Οι διαγραφές έχουν σαν μόνο στόχο να πετάξουν έξω από το αμφιθέατρο τους φοιτητές με οικονομικά προβλήματα καθώς αν κάποιος φοιτητής εργάζεται για να μπορεί να πληρώνει τις σπουδές του δεν θα του μένει χρόνος για να σπουδάσει. Επιπλέον με τις διαγραφές αυξάνεται στο φοιτητικό σώμα τόσο πολύ η εντατικοποίηση και η λογική του ατομικού δρόμου που καταλήγει στο ότι ο καθένας φοιτητής πρέπει να κοιτάξει να συμβιβαστεί σε αυτή τη κατάσταση ή στη καλύτερη να παλέψει μόνος του με αποτέλεσμα και να χάσει. Κανένας λόγος για συλλογικό αγώνα οργανωμένο από τους φοιτητές για τον εαυτό τους.


ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Είναι σημαντικό να γνωρίζεις πως με την εγγραφή σου στη σχολή, γίνεσαι αυτόματα μέλος του συλλόγου φοιτητών του τμήματός σου. Ο σύλλογος φοιτητών έχει κάποια όργανα για τη λήψη αποφάσεων σε διάφορα ζητήματα που αφορούν είτε άμεσα τους φοιτητές και τις σπουδές τους είτε οποιοδήποτε άλλο κοινωνικοπολιτικό ζήτημα προκύπτει.


ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Η γενική συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο του Συλλόγου στο οποίο μπορούν να συμμετάσχουν όλοι οι φοιτητές.. Στις συνελεύσεις μπορεί ο κάθε φοιτητής να εκφέρει την άποψη του, να αποτιμήσει και να πάρει ενεργά μέρος στην απόφαση που θα υιοθετήσει ο σύλλογός του. Οι Γ.Σ. είναι το ζωντανό αμεσοδημοκρατικό κύτταρο  του φοιτητικού κινήματος καθώς είναι οργανωμένες από την βάση των φοιτητών και δίνουν τη δυνατότητα στον καθένα να κάνει πολιτική . Οι συνελεύσεις δεν θέλουμε να λειτουργούν ως όργανα των παρατάξεων αλλά ούτε να συγκαλούνται μόνο σε στιγμές έξαρσης του φοιτητικού κινήματος. Πιστεύουμε ότι είναι γόνιμο να γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να συζητιούνται-επιλύονται τα προβλήματα του φοιτητικού σώματος. Οι Γ.Σ. γίνονται όταν καλεστούν από το ΔΣ είτε αν το ζητήσει ικανοποιητικός αριθμός φοιτητών.


ΔΣ(Διοικητικό Συμβούλιο)

Είναι ένα γραφειοκρατικό όργανο στο οποίο συμμετέχουν εκπρόσωποι των φοιτητικών παρατάξεων ανάλογα με τα εκλογικά αποτελέσματα. Σαν Ε.Α.Α.Κ. είμαστε αντίθετοι με την λογική των ΔΣ καθώς πιστεύουμε πως προωθούν την εκπροσώπηση  της πλειοψηφίας των φοιτητών από κάποιους ΄΄πεφωτισμένους΄΄ οι οποίοι μπορεί να λειτουργήσουν και ως επίσημοι συνομιλητές με το υπουργείο παιδείας. Παρ’ όλα αυτά συμμετέχουμε στα ΔΣ ώστε να διασφαλίσουμε  πως δεν θα παρθεί κάποια απόφαση η οποία θα αντιτίθεται στα συμφέροντα των φοιτητών και ενίοτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης για τον ορισμό και τη διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων.


ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΜΑΖΙ

 Τα τελευταία τέσσερα χρόνια μετά την είσοδο της τρόικας ( Ε.Ε και Δ.Ν.Τ ) στην Ελλάδα υπάρχει μια επίθεση προς το λαό, η οποία μέρα με τη μέρα εντείνεται . Υπάρχουν όμως και πολλοί αγώνες που προσπαθούν να αμφισβητήσουν τον μονόδρομο που η πολιτική του κεφαλαίου επιχειρεί να επιβάλει. Θα είδες κι εσύ παλαιότερα τους καθηγητές να παλεύουν, να απεργούν και να καταστέλλονται άμεσα. Κι ίσως να άκουσες για τον αγώνα που έδωσαν οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων ενάντια στις παράλογες απολύσεις τους. Έναν αγώνα που δεν μένει στα στενά όρια των διεκδικήσεων των διοικητικών ή παλαιότερα των καθηγητών. Μην ξεχνάμε όμως και πόσους από τους αγώνες μας αυτή η κυβέρνηση έχει καταστείλει και μάλιστα με τον πιο άγριο τρόπο. Ας μην μας προκαλεί όμως αυτό εντύπωση, γιατί η πολιτική που επιχειρεί να επαναφέρει την απαγόρευση κυκλοφορίας και να αφαιρέσει το αναφαίρετο δικαίωμα στην απεργία και τη διαδήλωση, είναι αυτή η οποία φρόντισε να φέρει στο προσκήνιο και τα ιστορικά απολιθώματα, νοσταλγούς των ναζί  αφήνοντας στο απυρόβλητο τα μεγάλα αφεντικά να συνεχίσουν το (κυριολεκτικά) δολοφονικό έργο τους. Η Χ.Α όντας μια ξεκάθαρη συστημική δύναμη έχει ανοίξει πόλεμο ενάντια στο κίνημα της αριστεράς τόσο φραστικά όσο και σε επίπεδο κρατικής καταστολής και παρακρατικών επιθέσεων. Χαρακτηριστική ήταν η δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από μέλος της ΧΑ στο Κερατσίνι που ξεσήκωσε μεγάλο κύμα αντίδρασης από το λαϊκό κίνημα. Επειδή εν τέλει είναι η ίδια πολιτική, η οποία με κέντρο την αγορά και το κεφάλαιο, έχει φέρει την ανεργία στο 50%  ενώ δεν θα διστάσει στο βωμό του κέρδους των πολυεθνικών και των τραπεζών συνεχίζει να δολοφονεί και να δολοφονεί.


ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ:

Η Ε.Α.Α.Κ. είναι γέννημα και παράλληλα τροφοδότης των μαζικών και δυναμικών φοιτητικών αγώνων της δεκαετίας του 90. Των αγώνων ενάντια στους νόμους Κοντογιαννόπουλου το '90- '91, Σουφλιά το '93,  Γ.Παπανδρέου το '95, Αρσένη το '97- '99, Γιαννάκου το 2007, ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου το 2011 και στη φετινή κατεδάφιση του Πανεπιστημίου. Η Ε.Α.Α.Κ. είναι ένα πετυχημένο πείραμα της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Πρεσβεύει την ανάγκη όχι για άλλη μια αριστερά, αλλά για μια Άλλη Αριστερά ανεξάρτητη, ενωτική, αμεσοδημοκρατική, αντικαπιταλιστική. Έχει καταφέρει να συσπειρώσει δυνάμεις και αγωνιστές της ανεξάρτητης ριζοσπαστικής Αριστεράς που καμία φοιτητική παράταξη δεν κατάφερε ποτέ.

ΕΝΙΑΙΑ: Γιατί πρεσβεύουμε μια αριστερά που προωθεί όχι μια πλαστή ενότητα, αλλά ένα περιεχόμενο που θα μπορεί να ενοποιεί όλα τα πληττόμενα κομμάτια της νεολαίας και της εργασίας.
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ: Από το κράτος και τα κόμματά του. Από την τη κυρίαρχη πολιτική, τις επιχειρήσεις και τους καθηγητές. Δεν οδηγούμαστε από κανένα - λογοδοτούμε μόνο στον κόσμο της σχολής.
ΑΡΙΣΤΕΡΗ: Γιατί είμαστε με τα συμφέροντα των πολλών που εργάζονται, όχι των λίγων που πλουτίζουν στις πλάτες μας. Γιατί βλέπουμε γύρω μας έναν κόσμο που δεν ταιριάζει στις ανάγκες μας, που καταστρέφει τα όνειρά μας. Γιατί βιώνουμε την καταπίεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Γιατί παλεύουμε για την απελευθέρωση και βλέπουμε την ανατροπή ως την μόνη ρεαλιστική λύση. Γιατί αρνούμαστε τον ατομικό δρόμο και παλεύουμε να δώσουμε συλλογικές απαντήσεις ακόμα και στα ατομικά προβλήματα.
ΚΙΝΗΣΗ: Γιατί «Σε ένα τρένο που κινείται κανείς δεν μπορεί να μείνει στάσιμος». Έτσι και εμείς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας όχι μόνο σαν αποδέκτες, αλλά σαν δημιουργούς του κοινωνικο-ιστορικού γίγνεσθαι, προσπαθούμε μέσα από τη δράση μας να συμβάλλουμε στη δημιουργία μιας μη-καταπιεστικής, μη-εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

.

Πέρυσι σε συγχώνευσαν, φέτος σε διαγράφουν! Μέχρι πού θα τους αφήσουμε να φτάσουν;

  Πλέον χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, η κυβέρνηση δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα μπροστά στους στόχους που θέλει να επιτύχει. Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που έχει τεθεί σε εφαρμογή τα τελευταία χρόνια με το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθήνα καθώς και πιο πρόσφατα τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση των οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ, έρχονται να προστεθούν οι διαγραφές των φοιτητών. Όλα αυτά δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους, αλλά έρχονται να αλλάξουν το δημόσιο πανεπιστήμιο που ξέραμε υπό την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι ώστε να ευθυγραμμιστεί πλήρως με το νέο μοντέλο εργαζομένου στο καιρό της κρίσης. Έναν εργαζόμενο απογυμνωμένο από εργασιακά δικαιώματα, αναλώσιμο και πλήρως υποταγμένο στις απαιτήσεις του εργοδότη.

  Τι ρόλο έχουν να παίξουν οι διαγραφές των φοιτητών σε όλο αυτό;
  Ακούμε συνεχώς ότι <<οι ''αιώνιοι'' φοιτητές αποτελούν βάρος στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου>> καθώς και το <<είχαν τόσα χρόνια διορία για να τελειώσουν>>. Αλλά τι έχουν να πουν για το βάρος στις πλάτες του οικονομικά ασθενέστερου φοιτητή. Στο χάος αυτής της παραπληροφόρησης πρέπει να αναλογιστούμε τους λόγους που μπορεί ένας φοιτητής να γίνει ''αιώνιος''. Μήπως είναι η έλλειψη στέγασης και σίτισης; Μήπως είναι η απουσία παροχής πανεπιστημιακών συγγραμάτων; Μήπως η αδυναμία της οικογένειάς του να τον συντηρήσει;
  Κάπως έτσι δημιουργείται η ανάγκη του φοιτητή για εργασία  που οδηγεί στην εγκατάλειψη ή στην περιθωριοποίηση των σπουδών του. Οι διαγραφές αυτές έρχονται σε συνδυασμό με την αλλαγή του προγράμματος σπουδών καθώς και τα όρια σπουδών, αποσκοπώντας την ακόμα μεγαλύτερη ενταντικοποίηση του ρυθμού φοίτησης με αποτέλεσμα τη μείωση του προσωπικού χρόνου των φοιτητών και τη μη συμμετοχή τους σε συλλογικές διεκδικήσεις, καταλήγοντας έτσι ένα μεγάλο μέρος του φοιτητικού σώματος να μπαίνει στην λογική του ατομικού δρόμου και του συμβιβασμού της κατάστασης αυτής.
Είναι λοιπόν καθήκον μας να εναντιωθούμε στην πολιτική αυτή που θέλουν να μας επιβάλουν! Καμία ανοχή στις διαγραφές των συμφοιτητών μας καθώς και καμία εμπιστοσύνη στους οργανισμούς που τάχα τώρα είναι στο πλευρό των φοιτητών, διότι δεν χρειάζεται να πάμε και πολύ πίσω στο παρελθόν για να δούμε ότι αποτελούν τους εκτελεστικούς μηχανισμούς της κυβέρνησης. Μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας για ενιαία πτυχία με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα καθώς και την αξιοπρεπή φοίτησή μας.

                                ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ ΟΛΟΥΣ!

10 + 2 λόγοι να στηρίξεις Σ.Α.Α.Φοι.Κ. ΕΑΑΚ

Στην Ελλάδα του 2014 οι φοιτητικές εκλογές γίνονται πολιτικό δημοψήφισμα για τη γενιά μας και την κοινωνία! Έχουμε ευθύνη να μη δώσουμε λευκή επιταγή στην κυβέρνηση. Να μην ψηφίσουμε με βάση την δήθεν φιλία που πουλάει στα μαγαζιά η ΔΑΠ.  Ήρθε η ώρα να βάλουμε φίμωτρο σε κάθε κυβερνητική φωνή. Αυτοί, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνοι που θέλουν να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών προς όφελός τους, επιλεκτικά ζητωκραυγάζοντας για τις πρωτιές των νεολαιών τους. Επειδή λοιπόν οι φοιτητικές εκλογές στέλνουν μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, πρέπει να ψηφίσουμε με πολιτικά κριτήρια για να ηχήσει παντού η αντίληψη που επιδιώκει να επιβάλλει αναχώματα στα σχέδια τους. Για αυτό σε καλούμε να στηρίξεις την Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση σε κάθε πανεπιστήμιο και ΤΕΙ.

1. Για να ανατρέψουμε το εργασιακό μέλλον που μας ετοιμάζουν. Να εξασφαλίσουμε ότι η νεολαία δε θα ζήσει τελικά διαλέγοντας  πεντάμηνα και ελαστική απασχόληση  ή ανεργία αλλά  θα επιλέξει την ανατροπή τους.
2. Γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος αν θέλουμε να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς παρά μόνο έξω από την ΕΕ και το ευρώ, τη διαγραφή του χρέους και την ανατροπή της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και κάθε επίδοξου διαχειριστή!
3. Για την ισχυροποίηση της αριστεράς που μαζί με τους φοιτητές και τους σπουδαστές έβαλε  και θα συνεχίσει να βάζει πλάτη ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, την επιχειρηματικοποίηση των πανεπιστημίων.
4. Γιατί η Ε.Α.Α.Κ εκφράζει αυτό το αντίπαλο δέος της κυβερνητικής πολιτικής που υλοποιούν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ στις σχολές και η δικιά του ενίσχυση είναι ο μοναδικός τρόπος να βουλώσουν τα στόματα Σαμαρά και Βενιζέλου την επόμενη μέρα των  φοιτητικών εκλογών. Για να σημάνει η νεολαία το εναρκτήριο λάκτισμα της λαϊκής αντεπίθεσης και του μαυρίσματος των πολιτικών που ζούμε καθημερινά!
5. Γιατί ΕΑΑΚ σημαίνει πόρτα στους φασίστες στις σχολές, τον πιο μαζικό χώρο της νεολαίας. Όταν οι μπράβοι της Χρυσής Αυγής, που πουλάνε ψευτοτσαμπουκά στους αδύναμους και καταπιεσμένους, εμείς τσακίζουμε και διαγράφουμε από την ιστορία κάθε νοσταλγό του Χίτλερ παρέα με τους υπεύθυνους αυτής της κρίσης!
6. Γιατί μόνο μέσα από μαχητικούς αγώνες διαρκείας μπορούμε να κερδίσουμε. Με μαζικό πολιτικό εκβιασμό του  φοιτητικού και λαϊκού κινήματος και όχι με παρακάλια και «νταραβέρια» με τους πρυτάνεις, τα συμβούλια ιδρύματος και τους υπουργούς. Στο σύστημα της βαρβαρότητας δεν υπάρχει χώρος για δήθεν διαχείριση και διαπραγμάτευση, μόνο για αγώνα μέχρι την επιβολή των αναγκών μας!
7. Για το ζωντάνεμα των γενικών συνελεύσεων και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Κόντρα σε σχέδια υποταγής και ανάθεσης, βαδίζουμε μαχητικά, οργανωμένα και αποφασιστικά. Για να κάνουμε τους φοιτητικούς μας συλλόγους ικανούς να επιβάλλουν το δίκαιο των αγώνων μας, να υπερασπίζονται δικαιώματα και να φαντάζουν εικόνα από το μέλλον που θέλουμε να φτιάξουμε! Γιατί οι γενικές συνελεύσεις δεν είναι κομματικές πασαρέλες και πρέπει να γίνουν όργανα λαϊκής πολιτικής  και επιβολής, στα χέρια των φοιτητών.
8. Γιατί θέλουμε ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο. Με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο, ώστε να αποφασίζουν οι ίδιοι οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι πως αυτό θα λειτουργεί. Άλλωστε κανένας δεν ξέρει τις ανάγκες του πανεπιστημίου καλύτερα από αυτούς βρίσκονται κάθε μέρα σε αυτό.
9. Γιατί στη σημερινή εποχή δε βολευόμαστε με εύκολες λύσεις απ’ το παρελθόν. Αγωνιζόμαστε για τη συνολική ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων και πιστεύουμε ότι αυτή μπορεί να έρθει στο σήμερα μέσα από τους αγώνες εργαζόμενων και νεολαίας.
10. Γιατί σήμερα πρέπει να ενισχυθεί η αντικαπιταλιστική αριστερά που βγαίνει μπροστά με αυτοθυσία στο δρόμο και στο κίνημα και δε φοβάται την κοινή δράση μέσα στους αγώνες. Γιατί ο πραγματικός μας εχθρός δε βρίσκεται στην υπόλοιπη αριστερά αλλά στο σύστημα που γεννάει κρίσεις και βαρβαρότητα!

Γιατί ΕΑΑΚ σημαίνει στον καιρό της κρίσης και της απομόνωσης, όλοι για έναν και ένας για όλους!

Γιατί ΕΑΑΚ σημαίνει μίσος για όσους μισούν την ζωή!



Για να δοθεί το στίγμα της νεολαίας που τολμά να αγωνίζεται.
                             Που μπορεί να νικά!

   
     7 Μάη στηρίζουμε την αντικαπιταλιστική-επαναστατική                    αριστερά - ψηφίζουμε ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ και ΤΕΙ

                           

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

Η κυβέρνηση επιδιώκει να πείσει ότι «διαπραγματεύεται» με την τρόικα να «μην υπάρξουν νέα μέτρα και νέο μνημόνιο». Όμως τα βάρβαρα μέτρα, είναι ήδη αποφασισμένα και προχωράνε. Πίσω από το παραμύθι της «επαναδιαπραγμάτευσης» νέος καταιγισμός μέτρων ετοιμάζεται. Η επίθεση του μαύρου μετώπου Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ  δεν έχει τέλος. Πρώτα το σχέδιο Αθηνά και  συγχωνεύεις σχολών μετέπειτα οι απολύσεις-διαθεσιμότητα των καθηγητών και δασκάλων, τώρα το αποκορύφωμα με την ΕΡΤ και τους διοικητικούς υπαλλήλους. Ωστόσο, παρά την προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να τσακίσει και να κηρύξει παράνομη την απεργία των διοικητικών, ο αγώνας τους επιδείκνυε και  συνεχίζει εδώ και δυόμιση μήνες να επιδεικνύει αμείωτη αγωνιστικότητα και αντοχή.
Στόχος αυτής της επίθεσης είναι στην παιδεία είναι η περεταίρω επειχηριματικοποίηση της, περνώντας έτσι όλες οι λειτουργίες (διοικητικές- διδακτικές) της σε επιχειρήσεις που θα θέλουν αντάλαγμα- δίδακτρα από τους φοιτητές . Εμείς τασσόμαστε ενάντια στη λογική που θέλει πανεπιστήμια για λίγους και εκλεκτούς, πετώντας έξω αυτούς που δεν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν.  Ιδιαίτερα στο κρίσιμο στάδιο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή  ο αγώνας των διοικητικών θεωρούμε αναγκαία και καθοριστική για τη συνέχιση αυτού του αγώνα, τη συμπόρευση του φοιτητικού κινήματος  αλλά και κάθε  πληττόμενου κομματιού της κοινωνίας  με τους απεργούς διοικητικούς. Αντίθετα η «πρωτοπόρα» παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ παρακάμπτει τα σοβαρά προβλήματα του πανεπιστημίου κ διεκδικεί να ανοίξουν οι σχολές με κάθε τρόπο, παίζοντας το ρόλο της κυβέρνησης προσπαθώντας να στρέψει τους φοιτητές ενάντια στους διοικητικούς υπαλλήλους και να στήσει για ακόμα μια φορά ένα μπλόκ αντικατάληψης και απεργοσπασίας. Στήνοντας αποτυχημένες πανελλαδικές συγκεντρώσεις με 300  άτομα, κεντρικά στελέχη της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ!!!
Πέντε χρόνια μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου το κράτος συνεχίζει να τρομοκρατεί με τις κατασταλτικές του δυνάμεις. Τρανταχτές αποδείξεις αποτελούν η εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων στους χώρους του ασύλου και τη  δήθεν αντισυστημική  Χρυσή Αυγή που προωθείται από το σύστημα, για να γίνει η σιδερογροθιά που μαζί με την κρατική καταστολή θα χτυπήσει το εργατικό κίνημα. Μια ακόμα απόδειξη είναι και η ενίσχυση της θεωρίας των δυο άκρων που υποστηρίζει πως όποιος αγωνίζεται κατά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ θεωρείται άκρο-παράνομος και θα διώκεται. Παράδειγμα αποτελεί η δίωξη των 9 συναδέλφων μας από το Φυσικό, οι οποίοι αγωνίστηκαν για τη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους και τώρα κατηγορούνται.
Είναι η ώρα για το φοιτητικό κίνημα να βγει δυναμικά στο προσκήνιο, να συμβάλλει στη συγκρότηση ενός πανεκπαιδευτικού κινήματος τόσο στο Δημόσιο όσο και στον Ιδιωτικό τομέα, και να βάλει φρένο για τα καλά τα σχέδιά τους! Για να νικήσουμε το «μαύρο μέτωπο» του κεφαλαίου, της κυβέρνησης και της ΕΕ. Να διαμηνύσουμε ότι δε θα δώσουμε ούτε 1 ευρώ για τις σπουδές μας, για τη στέγαση τη σίτιση και τα συγγράμματα. Να παλέψουμε, από κοινού με τους εργαζομένους, για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, αξιοπρεπή δουλειά με δικαιώματα.

1η Μάη 1886: «Όταν η ανάγκη γίνεται ιστορία»...

  1η Μαΐου 1886: Τα συνδικάτα στο Σικάγο κηρύττουν απεργιακές κινητοποιήσεις με αφετηρία την 1η Μαΐου, στο πρότυπο επιτυχημένων κινητοποιήσεων στον Καναδά το 1872, με αίτημα τη μείωση των εργάσιμων ωρών και με σύνθημα «οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο». 90.000 άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους του Σικάγο, 350.000 σε ολόκληρη τη χώρα, με 1.200 εργοστάσια συνολικά κλειστά. Η εργοδοτική και κυβερνητική απάντηση ήταν βίαιη, οδηγώντας στο αιματοκύλισμα δεκάδες εργάτες.. Το 8ωρο και η Κυριακάτικη αργία που διεκδικούσαν οι τότε απεργοί θα κατακτηθούν στην Ευρώπη στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 20ουαιώνα, με αφετηρία μεγάλες νικηφόρες απεργίες στην Ισπανία που ξεκίνησαν από το εργοστάσιο La Canadiense της Βαρκελώνης. Οι πρωτοπόροι αγώνες, όμως, του Σικάγο δε θα λησμονηθούν, με το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς το 1889 στο Παρίσι να καθιερώνει ως εργατική γιορτή την Πρωτομαγιά.
Μάης 1936: Εξέγερση που ξεσπά από τουςκαπνεργάτες στη Θεσσαλονίκη, με μαζικές απεργίες,για τα κοινωνικά και πολιτικά τους δικαιώματα και καταλήγει στο θάνατο των διαδηλωτών. Το καθεστώς υπό τον φόβο των κινητοποιήσεων απάντησε με την έλευση της δικτατορίας του Μεταξά 3 μήνες μετά...
Αντίστοιχα προς την Πρωτομαγιά του 1936, υπήρξεστη Γερμανία η «Αιματηρή Πρωτομαγιά» του 1929, σημείο-κλειδί στην πορεία της χώρας προς το ναζισμό. Την 1η Μαΐου εκείνης της χρονιάς, στο Βερολίνο, την επέτειο της Εργατικής Πρωτομαγιάς τιμούσαν με ξεχωριστές συγκεντρώσεις τόσο το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, με τις πιο μαζικές συγκεντρώσεις, όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας στις πιο ριζοσπαστικές και εργατικές γειτονιές της πόλης, καλώντας, μάλιστα, τους διαδηλωτές να κατέβουν άοπλοι, έχοντας κατά νου το σοβαρό ενδεχόμενο βίαιης καταστολής. Αυτό δεν εμπόδισε την αστυνομία να προχωρήσει σε καταστολή και διάλυση των συγκεντρώσεων από πολύ νωρίς ενώ οι επιθέσεις της αστυνομίαςοδήγησαν στον θάνατο 33 πολίτες, στον τραυματισμό και στη σύλληψη πάνω από χιλίων καθορίζοντας σημαντικά τις πολιτικές εξελίξεις για τα λίγα εναπομείναντα χρόνια της Δημοκρατίας.

1η Απρίλη 2013: στην Ελλάδα των μνημονίων, συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις και κάθε έννοια κατώτατου μισθού. Ο εργοδότης πλέον μπορεί να καθορίζει κατά το δοκούν τι χαρτζιλίκι θέλει να δίνει (αν θέλει να τους πληρώσει βέβαια..) στους εργαζόμενους.
2013-1η Μάη 2014: Διαρκώς οι απεργιακές κινητοποιήσεις ποινικοποιούνται, επιστρατεύονται ολόκληροι κλάδοι επειδή τόλμησαν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και τη διατήρηση των συλλογικών συμβάσεων (βλέπε χαλυβουργούς, ναυτεργάτες, εργαζόμενους μετρό και μμμ, εκπαιδευτικούς, διοιηκητικούς σε ΑΕΙ-ΤΕΙ). Η ανεργία καλπάζει με επίσημα νούμερα στο πρωτοφανές 30% και 50% για τους νέους εργαζόμενους. Για όσους εργάζονται η επισφάλεια και η μαύρη ανασφάλιστη εργασία είναι καθεστώς.
Παρόλα αυτά τα τελευταία 3 χρόνια έχουν γίνει περίπου 55 γενικές απεργίες, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου έχει βγει στο δρόμο διεκδικώντας την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων, και έχουν αναδειχθεί σε πρωτόλεια μορφή νέες μορφές εργατικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, νέες μορφές συντονισμού των εργαζομένων από τα κάτω, μακριά από την ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (όπως ο συντονισμός πρωτοβάθμειων σωματείων)

128 χρόνια έχουν περάσει από τη ματωμένη 1η Μαΐου 1886 του εργατικού ξεσηκωμού στο Σικάγο και το νόημα της, όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να το σβήσουν αλλά αναβαπτίζεται στους νέους κοινωνικούς αγώνες που ξεσπούν σε κάθε γωνιά του κόσμου. Γιατί η εργατική πρωτομαγιά είναι μια απεργιακή γιορτή ταυτισμένη με τους αγώνες υπεράσπισης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, είναι μια πολιτική απεργία και αυτό την καθιστούσε πάντοτε εχθρική. Οι εργάτες και οι εργάτριες συμμετέχοντας στην Εργατική Πρωτομαγιά παύουν, θεωρητικά, να φαντάζονται τον εαυτό τους ως μια ατομικότητα, αλλά, έστω και για μια μέρα,  ως μία κοινότητα με συγκεκριμένη ταξική θέση μέσα στο παραγωγικό, αλλά κυρίως μέσα στο πολιτικό σύστημα. Προβάλλεται δηλαδή η εργατική τάξη ως πολιτική δύναμη αυτόνομη, ανεξάρτητη από το πολιτικό σύστημα και με πολιτικά εργατικά δικαιώματα. Έτσι η εργατική Πρωτομαγιά είναι μια ημέρα επισήμανσης σε όσους το αγνοούν, σε όσους το ξέχασαν, σε όσους το αρνούνται, πως στο κοινωνικό πεδίο μάχης υπάρχει ένας αντίπαλος για τους κρατούντες τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο της γης, και δεν είναι άλλος από εκείνον που τον παράγει, τις δυνάμεις της εργασίας.
 Από την πρώτη στιγμή το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του προσπαθούσαν αρχικά να τσακίσουν την Πρωτομαγιά με το ξύλο ή ακόμα και με τις σφαίρες. Στη συνέχεια προσπάθησαν να την ''εξαγοράσουν'' μετατρέποντάς τη σε επίσημη αργία και σε γιορτή των λουλουδιών, για να μετεξελιχθεί σε νεκρώσιμη ακολουθία της ταξικής πάλης με ψάλτη τον υποταγμένο-αστικοποιημένο συνδικαλισμό!

Σήμερα πιο πολύ από κάθε άλλη φορά η επέτειος της Πρωτομαγίας βρίσκει το νόημα της στους σύγχρονους αγώνες της πληττόμενης πλειοψηφίας κι αυτό γιατί σήμερα όπως και τότε η κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος έχει οδηγήσει στην ισοπέδωση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στην εργασία. Κόντρα στην κυρίαρχη ρητορεία που θέλει τους αγώνες αναποτελεσματικούς και χωρίς νόημα, ο ξεσηκωμός στο Σικάγο έδειξε ακριβώς το αντίθετο: Με αιματοβαμμένους αγώνες κατοχυρώθηκε το οκτάωρο για πολλές δεκαετίες και σήμερα για πολλούς εργαζόμενους έχει καταργηθεί. Αν λοιπόν μπορούσαν πριν ενάμισι αιώνα, στην εποχή μας με την πρόοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης κάτι τέτοιο είναι περισσότερο εφικτό παρά ποτέ.
Αν κάτι μένει απ’ όλα αυτά είναι πως στην Ελλάδα του 2014 που αποτελεί την αιχμή του δόρατος της καθολικής επίθεσης του κεφαλαίου στις δυνάμεις εργασίας, η μόνη απάντηση μπορεί να δοθεί μέσα από τουςανυποχώρητους συλλογικούς αγώνες. Μόνο εάν νεολαία και εργαζόμενοι πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και μέσα από το κίνημά τους επιβάλουν την άρνηση-διαγραφή του χρέους και την έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ που βρίσκονται πίσω από κάθε αντιλαϊκό μέτρο. Κόντρα σε όσους θέλουν να μας πείσουν πως κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφή, η ίδια η πραγματικότητα τους διαψεύδει με την καταστροφή του παρόντος και του μέλλοντος της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Για να γίνει αυτή η αναγκαιότητα πράξη χρειάζεται ένα νέο εργατικό κίνημα που οι αποφασεις του θα παίρνονται από τους ίδιους τους εργαζομένους κόντρα στη λογική του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ που μόνο ήττες και απογοητεύσεις έχουν φέρει. Τέτοια παραδείγματα  λαϊκής αυτοοργάνωσης ικανά να ηγηθούν του ξεσηκωμού αποτελούν  ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματίων, οι λαικές συνελεύσεις στις πλατείες αλλά και οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων. Γι’ αυτό η νεολαία πρέπει να στρατευτεί ενεργά πλάι στους εργαζόμενους στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, να χτίσουμε την νέα νικηφόρα προοπτική της χειραφέτησης του λαού, μια νέα πρωτομαγιά των σημερινών αγώνων, ατσαλωμένη στις νίκες τους παρελθόντος με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

                                      ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 1η ΜΑΗ, 

                           ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ!

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

  Τον Σεπτέμβρη του 2011 πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα φοιτητικές κινητοποιήσεις εναντία στο νέο νόμο διάλυσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και στις πολιτικές κυβέρνησης και τρόϊκας. Στα πλαίσια αυτών των κινητοποιήσεων η γενική συνέλευση των φοιτητών του Φυσικού πραγματοποιεί κατάληψη μιας εβδομάδας με αποτέλεσμα να μη δοθούν κάποια απ’τα μαθήματα της εξεταστικής.
  Μετά τη λήξη της κατάληψης, ο σύλλογος προσπάθησε να πραγματοποιηθεί η αναπλήρωση των μαθημάτων -όπως έγινε στην υπόλοιπη χώρα- όμως αντιμετώπισε την άρνηση και τον εμπαιγμό. Έτσι, αποφασίστηκε ο σύλλογος να παραστεί στη γενική συνέλευση του τμήματος και να παραμείνει εκεί μέχρι να παρθεί η λογική και δίκαιη παραπάνω απόφαση.
Οι καθηγητές ήταν ανένδοτοι συνεχίζοντας μια παράδοση χρόνων, το να τιμωρούν δηλαδή τις κινητοποιήσεις των φοιτητών στερώντας εξεταστικές και μαθήματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι δύο χρόνια πριν, οι δύο καλύτεροι απόφοιτοι του Φυσικού είχαν απορριφθεί από τα μεταπτυχιακά του Τμήματος για την πολιτική τους δράση χωρίς να δοθεί καμία εξήγηση.
  Οι καθηγητές όχι μόνο αρνήθηκαν να συζητήσουν το θέμα αλλά κάλεσαν και την αστυνομία να παρέμβει και να απομακρύνει τους φοιτητές, δίνοντας ονόματα φοιτητών του Συλλόγου που συμμετείχαν στην κινητοποίηση. Η κινητοποίηση αυτή έλαβε τέλος αρκετές ώρες μετά, αφού ακόμη και μετά την παρέμβαση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης, αρνούνταν να συζητήσουν το θέμα της εξεταστικής.
  Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες μέρες ήταν πρωτοφανές για τα ακαδημαϊκά δεδομένα με τους καθηγητές να σκίζουν λίστες εργαστηρίων, να μην παρευρίσκονται στις παραδόσεις των μαθημάτων, ακόμη και να ζητούν από εκλεγμένους εκπροσώπους του Συλλόγου να αποχωρήσουν από τα μαθήματα τους ως όρο για να παραδώσουν. Δυστυχώς, αυτό δεν ήταν αρκετό καθώς ένα χρόνο μετά κάλεσαν πειθαρχικό συμβούλιο, σε βάρος 9 εκ των 12 φοιτητών, στις 22 Οκτωβρίου απειλώντας τους με αναστολές εξαμήνων.
  Ένα χρόνο μετά το Πειθαρχικό Συμβούλιο τους απειλούσε με αναστολές εξαμήνου, διαγραφές και τελικά τους πήγε στα δικαστήρια θέλοντας να στοχοποιήσει στο πρόσωπό τους τον αγώνα που δόθηκε ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου.
Τα γεγονότα αυτά που συνέβησαν στο Φυσικό, προφανώς δεν μπορούν να αποδοθούν στον αντιδραστικό χαρακτήρα μιας μερίδας καθηγητών του τμήματος. Είναι ξεκάθαρο ότι οι διώξεις αυτές είναι πολιτικές και έχουν ως στόχο τη καταστολή οποιουδήποτε αγωνίζεται σήμερα.
Τα τελευταία 3 χρόνια, στα πλαίσια της επίθεσης που δέχεται ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία,οποιαδήποτε φωνή προσπαθεί να εναντιωθεί με μαχητικό τρόπο στις κυρίαρχες πολιτικές καταστέλεται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πλήθος απεργιών έχουν χαρακτηρισθεί παράνομες και καταχρηστικές με τη δικαιολογία ότι εμποδίζουν την ομαλότητα και την ανάπτυξη της χώρας. Η απεργία στο μετρό διότι ο εργαζόμενος δεν μπορεί να πάει στην δουλειά του, η απεργία των ναυτεργατών διότι κλείνουν τα λιμάνια,η απεργία των διοικητικών γιατί οι φοιτητές χάνουν τα εξάμηνα,ακόμη και η απεργία των εκπαιδευτικών την περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων πριν καν ξεκινήσει! Είναι ξεκάθαρος ο σκοπός της κυβέρνησης, που μην έχοντας λύση για τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η κρίση, με το ‘διαίρει και βασίλευε’ προσπαθεί να στρέψει τον ένα εργαζόμενο απέναντι στον άλλο και ταυτόχρονα να στείλει ένα μήνυμα τρομοκρατίας και καταστολής, αμφισβητώντας κεκτημένα και δικαιώματα του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος.
Το φοιτητικό κίνημα όμως δεν τρομοκρατείται και οι αγώνες που έχει δώσει έχουν αφήσει σημαντικές παρακαταθήκες για αυτούς που θα ακολουθήσουν. Με όπλο του τις γενικές συνελεύσεις και με προμετωπίδα τον αγώνα για την προάσπιση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων θα δώσει την απάντηση για την ανατροπή όλων αυτών που καταστρέφουν τις ζωές μας. Η δίκη για την υπόθεση του Φυσικού έχει οριστεί στις 5 Δεκεμβρίου στο Εφετείο των Χανίων. Η παρουσία μας είναι απαραίτητη μιας και λόγω της φύσης των διώξεων και των αιτιών τους, η υπόθεση αποτελεί εξ ορισμού υπόθεση του φοιτητικού κινήματος. Αφήνοντας αναπάντητα τέτοια χτυπήματα αφήνουμε έφορο έδαφος σε περαιτέρω κινήσεις καταστολής που έχουν τελικό στόχο την οριστική φίμωση των φοιτητικών συλλόγων.
         
           Δεν τρομοκρατούμαστε! Δεν αδιαφορούμε! Εμπρός για ανυποχώρητο αγώνα!


     
    ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΣΤΙΣ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

                                          

ΣΤΙΣ 7 ΜΑΗ ΤΟΥΣ ΚΟΒΟΥΜΕ ΤΟ ΓΕΛΙΟ.

                                     

                         ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ
                                                ΕΑΑΚ